Werken, dat is me toch wat!

Door Slapstick op donderdag 19 februari 2009 00:02
Categorie: Persoonlijk, Views: 6.242

Op dit moment werk ik al 4 jaar bij een plaatselijke supermarkt eigenlijk direct achter mijn huis. Ik kan me nog exact het moment herinneren dat ik begonnen ben en ik weet dat het werk mij erg geholpen heeft met mijn sociaal leven. Heb ontzettend veel mensen ontmoet en omdat je veel klanten moet helpen, heb ik me ook erg klantvriendelijk leren gedragen, niet dat ik dat niet was toen ik begon, maar toch.

Ik ben het plaatselijke h*ertje van het werk, want ik heb bij zo'n beetje elke afdeling gewerkt, als vakkenvuller begonnen gedeporteerd naar de groentenafdeling, van af daaruit naar het vlees daarna nog een paar afdelingen gehad en op dit moment werk ik als cassiére. Wat op zich erg vreemd is omdat mijn woonplaats zich bevind in the middle of nowhere en ik de eerste jongen ben sinds allertijden die achter de kassa zit, ook nog de enige bdw.

Maar wat ik eigenlijk wil zeggen, ik ben het er zat en goed zat ook en ik denk dat om het van me af te schrijven op m'n blog me misschien kan helpen om alles weer op een rijtje te zetten. Er zijn eigenlijk drie hoofdredenen waarom ik er wegga:

1, er is een anderhalf jaar geleden een nieuwe eigenaar in de zaak gekomen, een hele best vent en ook erg goed voor zijn klanten en zijn personeel, maar omdat ik in een supermarkt werk, waar altijd een grote stroom is van verlaters en weer nieuw personeel, is er de afgelopen anderhalf jaar een groot gedeelte van alle werknemers vervangen. Dit is natuurlijk altijd al gebeurd gedurende de tijd dat ik er werk en er is opzich niets nieuws onder de horizon. Alleen de nieuwe bedrijfsleider heeft er een handje van om mensen aan te nemen die niet in het bedrijf passen, om nogmaals te refereren aan het gat waar ik woon, in de supermarkt heerste altijd een ons-kent-ons-stemming. De klanten kende elke werknemer ook gewoon buiten het werk en elke werknemer kende ook de klanten. De bedrijfsleider heeft de laatste tijd dus de zogeheten "import" aangenomen, mensen die wel in de buurt van het dorp wonen maar er eigenlijk niet bijhoren. Hij heeft zelfs enkele mensen aangenomen die in een nabijgelegen stad wonen en die voor mijn gevoel niets te zoeken hebben in de supermarkt.

2. Omdat ik al zolang werk bij de supermarkt, had ik ontzettend veel verantwoordelijkheden, ik bestelde een gedeelte van de winkel, was verantwoordelijk voor het opnieuw indelen van schappen, zorgde ervoor dat alle vakkenvullers nog een beetje aan het werk gingen i.p.v. te lullen over het feestje dat gisteravond toch zo gezellig was. Maar om verschillende redenen zijn deze en nog veel meer verantwoordelijkheden van mij afgenomen en door andere overgenomen. Dit is niet erg alleen er zijn geen nieuwe voor in de plaats gekomen en nu vond ik mezelf onlangs berooid terug.

3. Eigenlijk verweven met onderdeel 1, maar er is een anderhalve maand geleden een nieuwe chef in de zaak gekomen die er werkelijk waar niets te zoeken heeft. Er is onlangs een meisje met knallende ruzie weggegaan die er al 9 jaar werkte, terwijl meneer het er maar een maandje voor het zeggen heeft. Het scheeld weinig of ik krijg nog een veel grotere ruzie met deze bedrijfsleider, deze ene persoon heeft het voor elkaar gekregen om binnen een maand de gehele sfeer die in een bedrijf hangt te veranderen en jammer genoeg niet op een positieve manier.

Waarom werk ik er nog zal je, je nu waarschijnlijk afvragen, nou omdat er een groepje met mij is, die er al net zo lang werken als mij waarmee ik het ontzettend goed kan vinden en we nog steeds de grootste lol hebben.

Nu ik al deze punten zo op een rijtje gezet heb en er nog veel meer in m'n hoofd heb zitten, ga ik morgen een gesprek aanvragen met de bedrijfsleider en al mijn vuil spuien over het bedrijf en hopen maar dat er een constructief gesprek onstaat en anders is het asta la vista babe, tot nooit. Nou ja dan, misschien nog als klant het is behoorlijk onhandig als je die boodschappen 10 km verder moet doen, terwijl de supermarkt achter je huis staat.

Reacties kunnen via de dm;), dit zal altijd zo zijn met persoonlijke blogs

Volgende: Werken, dat is me toch wat! Part 2 02-'09 Werken, dat is me toch wat! Part 2
Volgende: Één Groot Vraagteken 02-'09 Één Groot Vraagteken

Reacties

Reageren is niet mogelijk