Wie met de kat speelt, wordt er zo goed als zeker door gekrabd

Door Slapstick op woensdag 18 januari 2012 10:21 - Reacties (1)
Categorie: De HaboŽr, Views: 3.533

Onderstaande is een vertaling van mijn "dialect" blog. Er zijn wat woorden in die ik niet vertaald heb omdat ik daar het Nederlandse woord niet van weet en wat dingen die ik iets anders opgeschreven heb omdat het dialect soms een andere woordsvolgorde heeft.

Ook zijn veel van de taalgrapjes verdwenen ;)



Het was op een zonnige decemberdag dat de buurmannen Jan Haarman en Kreelus eens bij elkaar op de koffie kwamen. Ze woonden al jaren naast elkaar daar buitenaf, maar omdat ze behoorlijk verschillend waren ging het niet altijd van een leien dakje samen. Bij Kreelus en Garie was het een grote beestenbende met loslopende konijnen, ganzen, parelhoenders en nog veel meer wat om het huis liep. Dan spreek ik nog niet eens over binnen waar de grote rode kat Poekie, Garie haar lieveling, zo’n beetje de baas was over drie grote honden en de rest van het beestenbestand.
Jan Haarmun en Mientjen daarentegen hield niet val die troep om de hut. Ze hadden een keurig rennetje vol met krielkippen en voor de rest lag alles er bij zoals in een magazine.

Die verrekte vos heeft mijn al vijf kippen gestolen, mopperde Jan. Ohw, ik mis ook al wat parelhoenders en de wilde konijnen om het huis worden ook steeds minder en daar verdenk ik die Rientjuh ook van viel Kreelus hem bij.

We moesten hem eens wat loodvergiftiging geven, meende Kreelus en zo werd het volgende plan samen gesteld. Ze zouden een dode kip halen bij de slachterij, die werd als aas in halverwege het weiland gelegd en dan zou Jan bijschijnen vanaf zijn schuur en Kreelus die het beste kon schieten en het beste geweer had, zou hem uit zijn eigen zolderraam het genadeschot geven. Om de twee uur zouden ze gaan kijken, te beginnen om 12 uur ’s nachts en zo geschiedde: twaalf uur kijken, maar er was niets te zien, dan maar weer even slapen. Om twee uur kijken, niks te zien, weer even slapen. Vier uur kijken, verrekt, dat lijkt wel.. Nog eens kijken.. en ja hoor daar zat die.

Twee felle ogen keken recht in de lamp van Jan en zijn dikke rode staart kwam een eind boven het gras uit. Als Kreelus nu ook maar wakker is dacht Jan. Nu heb ik hem goed in het licht en op het moment dat hij het dacht, klonk er een enorme knal door de stille nacht. Het beest sprong wel een meter omhoog voordat hij morsdood bleef liggen. Zoohw, dat was nog eens een ouderwetse voltreffer, mompelde Kreelus in zichzelf, daar wordt die Reindert mooi mak van!

Triomfantelijk kwamen ze allebei van een andere kant op de vos afgelopen met een grijns van oor tot oor. Maar het lachen verging ze snel toen ze dichterbij kwamen, want daar lag Reindert niet. Nee, het was Poekie, pierdood. Goede genade stamelde Kreelus, hoe ga ik dat thuis uitleggen.. Daar zie ik tegenop als een beer tegen leer. Dat weet ik ook niet, maar ik wens je veel succes en een goede nacht, zei Jan.
De volgende morgen ging Jan toch maar eens belangstellend kijken hoe het afgelopen was en trof Kreelus in zijn schuurtje aan. Met heel de kop vol plijsters. Wat heb je nu weer gedaan? Vroeg Jan heel meelevend. Ach zij Kreelus, heel droogjes en met een hoop gevoel voor humor:

Wie met de kat speelt, wordt er zo goed als zeker door gekrabd.

Volgende: Wie mit dun kat speult, wort dur ligt deur ekrapt 01-'12 Wie mit dun kat speult, wort dur ligt deur ekrapt
Volgende: Kamer te Enschede 08-'11 Kamer te Enschede

Reacties



Reageren is niet meer mogelijk