Dialect: "Liflafjus"

Door Slapstick op maandag 13 februari 2012 00:03 - Reacties (11)
Categorie: De Haboër, Views: 4.102

Tis sôaterdagsmiddags en kzut al in dun teil, normôal gebeurt tat noojt zoow vrog, mer noew hen wun un goejun reejduh. Wun gôan uut eejtuh mit zun alluh. Dat hewwe anneboojun ukkreeguh umtak allus un goejun kennus iets eholluppuh hat, wôar oftak gien geald veur wouw hen en noew hettie ons un eejtusbon uggeevuh. kgooj dur nog mer us wat ekrstrôa sjampow teegunnan en buddenk me wat offuk strakjus us zal busstelluh. Khet niej al te veul genoomuh vandôag dan hejje meer trek hè. Tzal best un hille grootun dikkun biefstuk wörre schat ik zoow.

Khet immiduls dun bestun mansjërstursun böks an en de neejun klompuh veur dun dag guttovurt en de rest is ok al klôar dus we kunne gôan. We mon dur wel un eijntjun veur riejen waant ut is tis aarrugus in Eej, mar jôa, wat gift tat, dan kom je ok nog us dun strôat uut, zak mar zegguh. Nôah effiejs zeukuh komme wun biej ut resturraant wôar we weezuh motte an. Knonsjus, nog an toew. Allumôal van die dikkun murseedussuh en ouwdiejs en dôar komme wie an miet diejun ouwun trubaant en daan ut ding zelffu. Allumumaggusjes, wat un sjiek gedoe. Zouw dah wel wat veur ons weezuh, vrôagh ik an de huushouwstur, ut liekt mun hil gien ding wôar oftat on soort minse gôan sgraanzuh?
Og best.. jiej moet niej altoos gliek vaan dien veuroordeelun hen, tzal best gôan.

Wulliej nôar binnuh, gliek pakt zown oowbur diej buugt as un knipmes al onzun jassun of en zet ons an un tôafel met un hille oppur vaan die leeguh glôazuh, dôar hejje noe egt niks an, diej mon ze vol doen.! Tis sjiekdefremul hier, eijks niks veur dien boeren vaan dun diek, dun jongus vaan dun gestaampte pot zak mer zegguh. Wat of wullie veur un weijn willen hen? Ik lus hil gien wijn, das niet te druinkuh dat zuuruh gerij, dan hek nog lievur un glas melluk. Doew, mien mar un pilsjun dan, of un jonkiej, kennuh ze verdult gienees. Op 't lest zittuh wun allumÔal an dun appulsientjuh, wel vers gupperst, zeit dat knipmes.

Daan kum dun kôart teveursgien. Allumôal duure woorduh en je weet hilniej wat dur steet. "t blieft gokkuh wajju bustel. "t zal mien bunniejwun wak krieg, dôar zujjut hen, un hil kleijn hapjun vaan dat greune spul, tis net vaan diej pikkullilie. mer 't smôakt best. Alweer zo'n kleijn hapjun. dat liek wel kuulvoer en 't smôakt tur ok nog nôar. Niks an, dat spul. Noew kumt ut heuftgeregt zeit diejun oowbur. Mar, man, man, man je ziej ut zwat nie ligguh. Zown kliejn bietje dat stop je in un hollun kies. Je zouw hoengur kriegen ondur ut eejtun. Mussgien hen we meer gluk mit dun pap. Kbun toggal un bietjun papkeuj, mer ok dat is ampur eejn goejun hap vaan diej soort tuttiefruttie.. mit un heul moejluk weurd. Neej, twas goet beduult dat eejtuntju mer ut was niks veur ons. Al die lifjlafjus. Wun gôan mit un leeguh môag weer op huus an in dun trouwun trubaant. As wun de bördun vaan mien daarp weer ziejn zeg ik: "zuwwe effiejn langus ut puttathok riejun jongus?" Nouw, dah viel in goejun grond biej dun jongus, dat mösse we mer us doewn pôa. Allinug mien vrouw vient ut mar niks, tis grootun sgaant veur dun buurt en dun fummielie, zeit ze turwijl ze hil nukkug in dun trabaant blieft zittuh.

"Un boer en un zog, hen ok noojt genog"

Van de Haboër

Liflafjes

Door Slapstick op zondag 12 februari 2012 10:52 - Reacties (4)
Categorie: De Haboër, Views: 2.357

Het is een zaterdagmiddag en ik ben al aan het badderen. Dat doe ik eigenlijk normaal nooit zo vroeg, maar nu heb ik een goede reden. We gaan uit eten met het hele gezin, dat hebben we aangeboden gekregen omdat alles ik een kennis wat geholpen had. Daarvoor wilde ik geen geld hebben en toen gaf hij mij een eetbon gegeven. Ik gooi er maar wat extra shampoo tegenaan en bedenk me wat ik straks zal bestellen. Heb me vandaag al niet veel gegeten, want dan heb je ’s avonds meer trek hè. Het zal waarschijnlijk wel een grote dikke biefstuk worden, schat ik zo.
Ik heb ondertussen de beste ‘manjërstursun böks” aan en de nieuwe klompen voor de dag getoverd. De rest is al klaar dus we kunnen gaan. We moeten er wel een eindje voor rijden, want het is ergens in Ede, maar wat geeft dat, dan kom je ook nog eens de straat uit, zal ik maar zeggen. Na een poosje zoeken komen we bij het restaurant, waar we wezen moeten, aan. Potjandikkie, nog aan toe. Allemaal van die dikke Mercedessen en Audi’s en daar komen wij aan met die oude Trabant. Dan nog het restaurant zelf, allememaggies, wat een chique gedoe. Zou het wel wat voor ons wezen, vraag ik aan de vrouw, het lijk mijn heel geen ding waar ons soort mensen heen gaan? “Och best, jij moet niet altijd gelijk van die vooroordelen hebben, het zal wel loslopen”antwoordde mijn vrouw.
Wij naar binnen, gelijk pakt een ober, die buigt als een knipmes, onze jassen aan en zet ons aan een tafel met een hele boel van die lege glazen. Daar heb je toch niets aan, die moeten ze vol doen, dacht ik. Het is allemaal sjiek de friemel hier, niets voor boeren van de dijk, de jongens van de stamppot, zal ik maar zeggen. “Wat willen jullie voor wijn hebben” vroeg de ober. Ik lust heel geen wijn, dat is niet te drinken dat zure spul, dan heb ik nog liever een glas melk. Doe mij maar een pils dan, of een jonkiej, dat kennen ze niet eens. We kiezen allemaal maar voor een glas Appelsientje, wel verse geperst volgens dat knipmes.
Dan komt de kaart tevoorschijn. Allemaal dure woorden en ik snap echt niet wat er staat, het blijft gokken wat ik bestel. Het zal me benieuwen wat ik krijg, mompelde ik in mezelf. Iets later komt het eraan een heel klein hapje van dat groene spul. Het is net van dat piccalilly, maar het smaakt wel goed. Alweer zo’n klein hapje, dat lijkt wel varkensvoer en het smaakt er ook nog eens naar. Niets aan, dat spul. Nu komt het hoofdgerecht volgens de ober, maar man man man, je ziet het zowat niet liggen. Zo’n klein beetje dat stop je in een holle kies. Je zou honger krijgen onder het eten.
Misschien hebben we meer geluk met het nagerecht. Ik ben toch een behoorlijk papkindje, maar ook het nagerecht is amper een goede hap van die tuttifrutti, maar dan met een heel moeilijk woord. Nee, het was goed bedoeld dat etentje, maar het was niets voor ons, al die liflafjes. We gaan met een lege maag weer richting huis in de Trabant. Als we de borden van ons dorp weer zien zeg ik: “zullen we even langs de patattent rijden jongens?” Nou dat viel wel in goede aarde, dat moesten we maar eens doen. Alleen mijn vrouw vond het maar niets. Het is een schande voor de buurt en de familie, zei ze terwijl ze eigenwijs in de Trabant bleef zitten.

“Een boer en een varken hebben ook nooit genoeg”