Een plaatselijk krantje

Dialect: "Liflafjus"

Door Slapstick op maandag 13 februari 2012 00:03 - Reacties (11)
Categorie: De HaboŰr, Views: 3.779

Tis s˘aterdagsmiddags en kzut al in dun teil, norm˘al gebeurt tat noojt zoow vrog, mer noew hen wun un goejun reejduh. Wun g˘an uut eejtuh mit zun alluh. Dat hewwe anneboojun ukkreeguh umtak allus un goejun kennus iets eholluppuh hat, w˘ar oftak gien geald veur wouw hen en noew hettie ons un eejtusbon uggeevuh. kgooj dur nog mer us wat ekrstr˘a sjampow teegunnan en buddenk me wat offuk strakjus us zal busstelluh. Khet niej al te veul genoomuh vand˘ag dan hejje meer trek hŔ. Tzal best un hille grootun dikkun biefstuk w÷rre schat ik zoow.

Khet immiduls dun bestun mansjŰrstursun b÷ks an en de neejun klompuh veur dun dag guttovurt en de rest is ok al kl˘ar dus we kunne g˘an. We mon dur wel un eijntjun veur riejen waant ut is tis aarrugus in Eej, mar j˘a, wat gift tat, dan kom je ok nog us dun str˘at uut, zak mar zegguh. N˘ah effiejs zeukuh komme wun biej ut resturraant w˘ar we weezuh motte an. Knonsjus, nog an toew. Allum˘al van die dikkun murseedussuh en ouwdiejs en d˘ar komme wie an miet diejun ouwun trubaant en daan ut ding zelffu. Allumumaggusjes, wat un sjiek gedoe. Zouw dah wel wat veur ons weezuh, vr˘agh ik an de huushouwstur, ut liekt mun hil gien ding w˘ar oftat on soort minse g˘an sgraanzuh?
Og best.. jiej moet niej altoos gliek vaan dien veuroordeelun hen, tzal best g˘an.

Wulliej n˘ar binnuh, gliek pakt zown oowbur diej buugt as un knipmes al onzun jassun of en zet ons an un t˘afel met un hille oppur vaan die leeguh gl˘azuh, d˘ar hejje noe egt niks an, diej mon ze vol doen.! Tis sjiekdefremul hier, eijks niks veur dien boeren vaan dun diek, dun jongus vaan dun gestaampte pot zak mer zegguh. Wat of wullie veur un weijn willen hen? Ik lus hil gien wijn, das niet te druinkuh dat zuuruh gerij, dan hek nog lievur un glas melluk. Doew, mien mar un pilsjun dan, of un jonkiej, kennuh ze verdult gienees. Op 't lest zittuh wun allumďal an dun appulsientjuh, wel vers gupperst, zeit dat knipmes.

Daan kum dun k˘art teveursgien. Allum˘al duure woorduh en je weet hilniej wat dur steet. "t blieft gokkuh wajju bustel. "t zal mien bunniejwun wak krieg, d˘ar zujjut hen, un hil kleijn hapjun vaan dat greune spul, tis net vaan diej pikkullilie. mer 't sm˘akt best. Alweer zo'n kleijn hapjun. dat liek wel kuulvoer en 't sm˘akt tur ok nog n˘ar. Niks an, dat spul. Noew kumt ut heuftgeregt zeit diejun oowbur. Mar, man, man, man je ziej ut zwat nie ligguh. Zown kliejn bietje dat stop je in un hollun kies. Je zouw hoengur kriegen ondur ut eejtun. Mussgien hen we meer gluk mit dun pap. Kbun toggal un bietjun papkeuj, mer ok dat is ampur eejn goejun hap vaan diej soort tuttiefruttie.. mit un heul moejluk weurd. Neej, twas goet beduult dat eejtuntju mer ut was niks veur ons. Al die lifjlafjus. Wun g˘an mit un leeguh m˘ag weer op huus an in dun trouwun trubaant. As wun de b÷rdun vaan mien daarp weer ziejn zeg ik: "zuwwe effiejn langus ut puttathok riejun jongus?" Nouw, dah viel in goejun grond biej dun jongus, dat m÷sse we mer us doewn p˘a. Allinug mien vrouw vient ut mar niks, tis grootun sgaant veur dun buurt en dun fummielie, zeit ze turwijl ze hil nukkug in dun trabaant blieft zittuh.

"Un boer en un zog, hen ok noojt genog"

Van de HaboŰr

Liflafjes

Door Slapstick op zondag 12 februari 2012 10:52 - Reacties (4)
Categorie: De HaboŰr, Views: 2.091

Het is een zaterdagmiddag en ik ben al aan het badderen. Dat doe ik eigenlijk normaal nooit zo vroeg, maar nu heb ik een goede reden. We gaan uit eten met het hele gezin, dat hebben we aangeboden gekregen omdat alles ik een kennis wat geholpen had. Daarvoor wilde ik geen geld hebben en toen gaf hij mij een eetbon gegeven. Ik gooi er maar wat extra shampoo tegenaan en bedenk me wat ik straks zal bestellen. Heb me vandaag al niet veel gegeten, want dan heb je ’s avonds meer trek hŔ. Het zal waarschijnlijk wel een grote dikke biefstuk worden, schat ik zo.
Ik heb ondertussen de beste ‘manjŰrstursun b÷ks” aan en de nieuwe klompen voor de dag getoverd. De rest is al klaar dus we kunnen gaan. We moeten er wel een eindje voor rijden, want het is ergens in Ede, maar wat geeft dat, dan kom je ook nog eens de straat uit, zal ik maar zeggen. Na een poosje zoeken komen we bij het restaurant, waar we wezen moeten, aan. Potjandikkie, nog aan toe. Allemaal van die dikke Mercedessen en Audi’s en daar komen wij aan met die oude Trabant. Dan nog het restaurant zelf, allememaggies, wat een chique gedoe. Zou het wel wat voor ons wezen, vraag ik aan de vrouw, het lijk mijn heel geen ding waar ons soort mensen heen gaan? “Och best, jij moet niet altijd gelijk van die vooroordelen hebben, het zal wel loslopen”antwoordde mijn vrouw.
Wij naar binnen, gelijk pakt een ober, die buigt als een knipmes, onze jassen aan en zet ons aan een tafel met een hele boel van die lege glazen. Daar heb je toch niets aan, die moeten ze vol doen, dacht ik. Het is allemaal sjiek de friemel hier, niets voor boeren van de dijk, de jongens van de stamppot, zal ik maar zeggen. “Wat willen jullie voor wijn hebben” vroeg de ober. Ik lust heel geen wijn, dat is niet te drinken dat zure spul, dan heb ik nog liever een glas melk. Doe mij maar een pils dan, of een jonkiej, dat kennen ze niet eens. We kiezen allemaal maar voor een glas Appelsientje, wel verse geperst volgens dat knipmes.
Dan komt de kaart tevoorschijn. Allemaal dure woorden en ik snap echt niet wat er staat, het blijft gokken wat ik bestel. Het zal me benieuwen wat ik krijg, mompelde ik in mezelf. Iets later komt het eraan een heel klein hapje van dat groene spul. Het is net van dat piccalilly, maar het smaakt wel goed. Alweer zo’n klein hapje, dat lijkt wel varkensvoer en het smaakt er ook nog eens naar. Niets aan, dat spul. Nu komt het hoofdgerecht volgens de ober, maar man man man, je ziet het zowat niet liggen. Zo’n klein beetje dat stop je in een holle kies. Je zou honger krijgen onder het eten.
Misschien hebben we meer geluk met het nagerecht. Ik ben toch een behoorlijk papkindje, maar ook het nagerecht is amper een goede hap van die tuttifrutti, maar dan met een heel moeilijk woord. Nee, het was goed bedoeld dat etentje, maar het was niets voor ons, al die liflafjes. We gaan met een lege maag weer richting huis in de Trabant. Als we de borden van ons dorp weer zien zeg ik: “zullen we even langs de patattent rijden jongens?” Nou dat viel wel in goede aarde, dat moesten we maar eens doen. Alleen mijn vrouw vond het maar niets. Het is een schande voor de buurt en de familie, zei ze terwijl ze eigenwijs in de Trabant bleef zitten.

“Een boer en een varken hebben ook nooit genoeg”

Wie mit dun kat speult, wort dur ligt deur ekrapt

Door Slapstick op donderdag 19 januari 2012 22:55 - Reacties (32)
Categorie: De HaboŰr, Views: 4.119

"T Was op op un heldurre desembur dag dat de buurmannuh Jan Haarmun en Kreelus us bie mek˘ar an t˘afel anschove. Ze woenden al j˘are n˘ast mek˘ar d˘ar buutunaf, mer umdat ze hil aarg vursgillund waaruh ging ut nie altied van un leijun dakje s˘ame. Bie Kreelus en Garie was ut eejn groote beestebende mit losl÷pende kniene, gaanze, pulluppuht˘aturs en weet ik nie wat um 't huus hin. En dan hak ut nog nie ˘aver binne, w˘ar dun grooten roojen kat Poekie, Garie zun lievulling, zon bietjen de b˘as was ˘aver driej kalven van honde en de rest van ut beestebestaand.

Jan Haarmun en Mientjen d˘arunteege hielde hil nie van al die troep um dun hut. Ze han un keurug renntuje krielkiepun en veur de rest leij dur gien stroojtjun vurkeerd d˘ar s˘ame oppulost mos w÷rre. de Rosse!!! dien verrekte vos het mun al vuuf kriele oppuh˘alt moppurde Jan. Oohw, ik mis ok al wat pullupuht˘aters en de wilduh kniene om het huus heejn w÷rre ok steeds minder en d˘ar vurdenk ik reintjuh ok van, viel Kreelus um bie.

We mosse um us wat loodvurgifftugging geevugh, meejnde Kreelus en zo wier ut volgunde plan bedissult. Ze zouwe un dooje kiep h˘ale bie dun slagturriej, die wier halfweg as ˘as in "t laand eleijt, dan zou Jan lightbakke vanuut zien schuurtju en Kreelus, went die kon tu besten sgietuh en hat ut beste guwweer, zou um uut zien eige zoldurr˘am ut gan˘adesgot geve. Um den tweej uur zouwe ze kiekuh te beginne um tw˘alf uur en zo gesgiede, tw˘alf uur kieke, ma d'r was niks te ziejn, dan mer weer effiej sl˘ape. Tweej uur kieke, niks te ziejn, weer effe sloÔpen. Vier uur kieke, vurrek.. dat liekt wel.. nog us kieke.. en j˘a heur d˘ar zattie.

Twee felluh oogun keeke regt in dun laamp van Jan en dien dikkun roojuh start kwam un end b˘aven ut gres uut. As kreelus noe ok mar wakker is docht Jan.. Noew hek um goet int ligt.. en mit dat tie ut docht klok dur un enorme knal duer de stille nagt.. Ut beest sprong wel un meter umhoog eerdattie morsdood bleef ligguh. Zoohw, dah was nog us un ˘aldurwetse v÷ltreffer, mompulde Kreelus in zigzelluf, d˘ar wurt dien reindurt mooj mak van.

Triejumfatulluk kwaame ze allubeij vaan un kaant op dun rosse afgulloopuh mit un grijns vaan eur tot eur. Mar ut lache vuging ze gauw toen ze digturbie kwaame. Want d˘ar lag Reindurt nie, Neej, ut was Poekie, pierdood. Goeje gunn˘ade, st˘amelde Kreelus, hoe g˘ak ik da thuus uutlegge.... d˘ar ziejuk tegenan as un beer teeguh de leer.. Dah week ok niej mar kwens je dur in elluk geval veul sukses mit en welteruste, zej Jan.

Dun volgunde maarge ging Jan toch mer us bullangstellund kieke hoe 't afgeleupe was en treof Kreelus in zun schuurtju an. mit hil dun kop vol pliesturs. Wat hejjie noe tog ed˘an? Vroeg tie hil meelevund. Och zeit Kreelus, hil dreugjes en mit un hoop gevuul veur huumor.

"Wie mit dun kat speult, wort dur ligt deur ekrapt".


De haboŰr

Wie met de kat speelt, wordt er zo goed als zeker door gekrabd

Door Slapstick op woensdag 18 januari 2012 10:21 - Reacties (1)
Categorie: De HaboŰr, Views: 3.494

Onderstaande is een vertaling van mijn "dialect" blog. Er zijn wat woorden in die ik niet vertaald heb omdat ik daar het Nederlandse woord niet van weet en wat dingen die ik iets anders opgeschreven heb omdat het dialect soms een andere woordsvolgorde heeft.

Ook zijn veel van de taalgrapjes verdwenen ;)



Het was op een zonnige decemberdag dat de buurmannen Jan Haarman en Kreelus eens bij elkaar op de koffie kwamen. Ze woonden al jaren naast elkaar daar buitenaf, maar omdat ze behoorlijk verschillend waren ging het niet altijd van een leien dakje samen. Bij Kreelus en Garie was het een grote beestenbende met loslopende konijnen, ganzen, parelhoenders en nog veel meer wat om het huis liep. Dan spreek ik nog niet eens over binnen waar de grote rode kat Poekie, Garie haar lieveling, zo’n beetje de baas was over drie grote honden en de rest van het beestenbestand.
Jan Haarmun en Mientjen daarentegen hield niet val die troep om de hut. Ze hadden een keurig rennetje vol met krielkippen en voor de rest lag alles er bij zoals in een magazine.

Die verrekte vos heeft mijn al vijf kippen gestolen, mopperde Jan. Ohw, ik mis ook al wat parelhoenders en de wilde konijnen om het huis worden ook steeds minder en daar verdenk ik die Rientjuh ook van viel Kreelus hem bij.

We moesten hem eens wat loodvergiftiging geven, meende Kreelus en zo werd het volgende plan samen gesteld. Ze zouden een dode kip halen bij de slachterij, die werd als aas in halverwege het weiland gelegd en dan zou Jan bijschijnen vanaf zijn schuur en Kreelus die het beste kon schieten en het beste geweer had, zou hem uit zijn eigen zolderraam het genadeschot geven. Om de twee uur zouden ze gaan kijken, te beginnen om 12 uur ’s nachts en zo geschiedde: twaalf uur kijken, maar er was niets te zien, dan maar weer even slapen. Om twee uur kijken, niks te zien, weer even slapen. Vier uur kijken, verrekt, dat lijkt wel.. Nog eens kijken.. en ja hoor daar zat die.

Twee felle ogen keken recht in de lamp van Jan en zijn dikke rode staart kwam een eind boven het gras uit. Als Kreelus nu ook maar wakker is dacht Jan. Nu heb ik hem goed in het licht en op het moment dat hij het dacht, klonk er een enorme knal door de stille nacht. Het beest sprong wel een meter omhoog voordat hij morsdood bleef liggen. Zoohw, dat was nog eens een ouderwetse voltreffer, mompelde Kreelus in zichzelf, daar wordt die Reindert mooi mak van!

Triomfantelijk kwamen ze allebei van een andere kant op de vos afgelopen met een grijns van oor tot oor. Maar het lachen verging ze snel toen ze dichterbij kwamen, want daar lag Reindert niet. Nee, het was Poekie, pierdood. Goede genade stamelde Kreelus, hoe ga ik dat thuis uitleggen.. Daar zie ik tegenop als een beer tegen leer. Dat weet ik ook niet, maar ik wens je veel succes en een goede nacht, zei Jan.
De volgende morgen ging Jan toch maar eens belangstellend kijken hoe het afgelopen was en trof Kreelus in zijn schuurtje aan. Met heel de kop vol plijsters. Wat heb je nu weer gedaan? Vroeg Jan heel meelevend. Ach zij Kreelus, heel droogjes en met een hoop gevoel voor humor:

Wie met de kat speelt, wordt er zo goed als zeker door gekrabd.